wtorek, 13 sierpnia 2013

Mogę tyle, ile chce.

Jeśli chodzi o bieganie, to jestem cieniasem. Niestety, nie należę, do osób, które przed śniadaniem robią 5 kilometrów z palcem w zębach i nawet za bardzo się przy tym nie spocą. Lubię biegać, ale zazwyczaj w moim wykonaniu trwa to 30 minut, bo więcej mi się nie chce/bolą mnie nogi/złapała mnie kolka. A czasem wszystko na raz i wtedy to nawet te 30 minut to dla mnie mega wyczyn. Parę dni temu przeczytałam na tym blogu wpis o tym, jak dziewczyny przebiegły maraton. Byłam i nadal jestem pewna podziwu, bo to 42 KILOMETRY!! Na chwilę obecną wiem, że maratonu na pewno bym nie przebiegła, bo fizycznie nie dałabym rady i tyle. Jakbym sie uparła to może w połowie przebiegłabym półmaraton, ale to byłaby zapewne agonia. 
Wczoraj, bez jakiegoś szczególnego planowania postanowiłam sobie pobiegać, pogoda dla mnie była idealna - brak słońca i lekki wiaterek (jak jest gorąco, po 5 minutach biegu jestem zziajana jak koń po westernie i na tym się kończy). Oczywiście miałam zamiar machnąć moją standardową trasę, czyli koło boiska skręcić w prawo, ale coś mnie tknęło i pobiegłam w lewo. Czyli do sąsiedniej wioski oddalonej o 4 kilometry, ciągle pod górkę. Po prostu pomyślałam sobie w międzyczasie, że jak dziewczyny dały rade przebiec 42 kilometry, to ja dam radę przebiec 8, bo chcę to zrobić i tyle. I naprawdę, to działa. Kiedyś myślałam o tym, żeby tam pobiec, ale zawsze się zniechęcałam, dla zasady bo to daleko i na pewno nie dam rady. A wczoraj miałam w głowie jedną myśl: 'Po prostu biegnij i nie myśl o tym, ile przed Tobą, tylko ile już za Tobą'. 

Gdybym tylko przez chwilę pomyślała wczoraj, że nie dam rady, to prawdopodobnie zatrzymałabym sie i resztę drogi pokonałabym idąc. Ale dzięki pozytywnemu nastawieniu i wierze w to, że mi się uda, zrobiłam swoją życiówkę, może tempo i czas nie powalają na kolana, ale jeszcze NIGDY nie biegłam bez przerwy przez 50 minut. Dla mnie to osobisty sukces i dowód na to, że siła psychiczna jest ważniejsza niż fizyczna. Dlatego między innymi zakochałam sie w sporcie, bo dzięki takim osiągnięciom, jak wczoraj wiem, że MOGĘ WSZYSTKO. 



P.S. Zakwasy dzisiaj są dla mnie jak nagroda :D



Pozdrawiam!

20 komentarzy:

  1. 42 kilometry to wbrew pozorom nie tak daleko!
    Ja w swoim zyciu jeszcze nie przebieglam zadnego maratonu, ale chce to zmienic!

    OdpowiedzUsuń
  2. I pomyśleć, że zakwasy mogą być czymś przyjemnym ;-) Pozdrawiam i zapraszam do mnie: fit-fit-and-fit.blgspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Też jak wyjdę pobiegać to robię ledwo 5 km. Jakoś nie zbyt fascynuje mnie bieganie. Wolę wyjść na rower albo rolki.
    Ale gratulacje! Mam nadzieję, że i ja kiedyś pobiegnę więcej ;D Mam w planach 10 km... ale to za jakiś czas ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Gratuluję! To jest magia pozytywnego myślenia :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zawsze wiedziałam, że to działa, ale po tym jestem przekonana na 10000% :)

      Usuń
  5. Nominowałam Cię do ''The Versatile Blogger'' .

    http://happyactivelifestyle.blogspot.com/2013/08/the-versatile-blogger.html

    :)

    OdpowiedzUsuń
  6. O tak, mnie w chwilach krytycznych w trakcie biegania/ćwiczeń motywuje "jeszcze trochę, już za zakrętem, ostatnia prosta" i muzyka! Odpowiedni kawałek, który leci gdy opadam z sił i od razu mam załadowany nowy akumulator :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Ze mną jest tak: jak biegnę sama, to padam...szybko, jak biegnę z jakimś towarzystwem: mogę i maraton XD

    OdpowiedzUsuń
  8. Jestem początkującym biegaczem i znam ten ból :) Tak trzymaj!

    OdpowiedzUsuń
  9. Ograniczenia istnieją tylko w naszych głowach!

    Też uwielbiam biegać, ale wszystko stopniowo. Dasz radę przebiec nawet maraton ! :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Skoro tak mówisz, to nie mogę Cię zawieść :D

      Usuń
  10. To prawda! Siła umysłu górą!

    OdpowiedzUsuń
  11. :) dla mnie początkującej 30minut biegu to jak 10xmont everest:) wyczekuję tego momentu,gdy będę się z tego już tylko śmiać.początki są dla mnie wielkim wyczynem.

    OdpowiedzUsuń
  12. Hej, zapraszam Cię do dołączenia do mojego spisu blogów - fitblogerzy.blogspot.com

    Pozdrawiam! :)

    OdpowiedzUsuń
  13. mój rekord to 21 km ;)) Nie wiem jak to zrobiłam, po przebiegnięciu około 6 stwierdziłam że chce biec na błonia no a potem musiałam jakoś wrócić ;D a potem przez tydzien nie mogłam chodzić ;)) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  14. Wow jestem pod wrażeniem. Właśnie zaczynam biegać, dzięki że pokazałaś mi że MOŻNA : )

    OdpowiedzUsuń
  15. Powiem, że bardzo motywujący post. A nie myślenie o tym ile jeszcze do końca pomaga :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Wiem o czym mówisz! Miałam tak samo... zawsze :nie dam rady... jestem za słaba, nie mam siły... a teraz : Chcę to biegnę!
    Ale duuużym wsparciem są wpisy innych biegaczek. Uwielbiam je czytać wieczorem przed snem ;) Bo rano wstaje pełna energii i nastawiona na bieganie ;)

    OdpowiedzUsuń